Prawie każda rakieta z przewodnikiem składa się z tych samych sekcji funkcjonalnych, zazwyczaj w tej kolejności od nosa do ogona:
- Poszukiwacz: czujnik w nosie, który wykrywa cel — antena radarowa (aktywna lub półaktywna), detektor IR, detektor SAL lub kombinacja. Nie każda rakieta ma jeden: pociski sterowane przez komendanta i beamriding są sterowane z zewnątrz.
- Punkt orientacyjny: rdzeń obliczeniowy, który oblicza polecenia sterowania z informacji o seederze i / lub datalink (Metody orientacyjne).
- Autopilot: przekłada żądane korekty kursu na rzeczywiste wyniki steru i utrzymuje stabilność rakiety (żyroskopy, przyspieszeniomierze).
- Głowica: głównie rozdrobnienie wybuchu; przenikanie dużych celów lub bunkrów.
- Fuze: określa moment detonacji. Oprócz zapalników kontaktowych, Fuza zbliżeniowa: miniradar lub laser, który włącza się w czasie najbliższego podejścia — bezpośrednie zastosowanie technologii CW / dopler (Radar fal ciągłych).
- Napęd: silnik rakietowy (booster, być może boost-support) lub silnik powietrza do rakiet wycieczkowych.
- Sekcja kontroli: Samoloty sterujące (kanały, płetwy ogonowe) i / lub wektorowanie ciągu wykonujące obliczone korekty.
Znaczenie EW
Każda sekcja jest potencjalnym punktem docelowym: Poszukiwacz wprowadza w błąd (flary, plewy, DRFM), łącze danych do dżemu, wyzwala lub tłumi fuzę bliskości, a autopilot może być "zapytany" z trudnym manewrem w odpowiednim czasie (rakieta ma ograniczony budżet energii).