Een passieve radar (passive coherent location, PCL) zendt zelf helemaal niets uit. In plaats daarvan gebruikt hij bestaande zenders van derden — FM-omroep, DAB/DVB-T-zenders, gsm-masten — als "verlichting". Het systeem ontvangt twee dingen: het rechtstreekse signaal van de omroepzender (referentie) en de reflectie van dat signaal via een doel. Door beide te vergelijken (looptijdverschil, dopplershift, richting) berekent de processor positie en snelheid van het doel.
Waarom is dit militair interessant?
- Onzichtbaar en onjambaar-op-de-klassieke-manier: er is geen eigen emissie om te detecteren, te peilen of met een anti-radiation missile te bestoken. De radar kan niet "uitgeschakeld" worden door hem te vinden.
- Lage frequenties: omroepzenders werken op VHF/UHF — golflengtes waartegen stealth-vormgeving relatief slecht werkt.
- Goedkoop en mobiel: de "zender" staat er al en wordt door iemand anders betaald.
De beperkingen zijn er ook: de prestaties hangen af van zenders die je niet zelf beheert (dekking, vermogen, golfvorm), de nauwkeurigheid is grover dan die van een eigen actieve radar, en de signaalverwerking is zwaar. Passieve radar is daarom vooral een aanvullende sensor: een stille waarschijner die actieve radars vertelt waar ze (kort) moeten kijken.
Passieve radar ≠ ESM. Een ESM-systeem luistert naar de eigen uitzendingen van het doel (zijn radar, zijn radio). Een passieve radar detecteert reflecties van andermans zenders op het doel — het doel hoeft zelf helemaal niets uit te zenden.