Karakteristieken
Een flare is een fel brandend patroon dat heter is dan de motor. Een eenvoudige hittezoeker kiest de warmste bron in zijn blikveld — en dat is dan de flare.
In de praktijkTransportvliegtuigen en helikopters werpen bij starten en landen in bedreigd gebied flares af, soms al uit voorzorg in een vast programma. Juist dan vliegen ze laag en langzaam, binnen het bereik van MANPADS, en is er geen tijd om pas na een waarschuwing te reageren.
Flares zijn de IR-tegenhanger van chaff: pyrotechnische patronen (klassiek magnesium/teflon/viton, "MTV") die na uitstoot enkele seconden fel branden en een IR-seeker (§ 9.7.2) een heter, aantrekkelijker doel bieden dan het vliegtuig zelf.
Het klassieke werkingsprincipe richt zich op de eerste seeker-generaties (§ 6.2, § 9.7.2): die meten in essentie "waar is de sterkste IR-bron in mijn blikveld?" Een flare van 2.000+ K straalt (Stefan-Boltzmann, ∝T⁴) vele malen sterker dan een uitlaat van 700–900 K — de seeker-gate glijdt van het vliegtuig naar de flare, het vliegtuig manoeuvreert weg, de raket volgt de vlam.
Kenmerken die de effectiviteit bepalen:
- Rise time: de flare moet binnen tienden van een seconde op volle intensiteit zijn — vóór hij uit het seeker-blikveld valt.
- Brandduur: enkele seconden; lang genoeg om de raket de beslissende verkeerde bocht te laten maken.
- Spectrale verhouding: in welke IR-banden de energie zit (cruciaal tegen moderne seekers, § 11.8.2).
- Separatie: de flare remt af en valt — precies het kinematische signatuur waarop moderne seekers wéér filteren (zie hierna).
- Timing en aantallen: flares werken het best preventief of direct op MAWS-waarschuwing (§ 13.3), in programma's (meerdere flares met intervallen) gecombineerd met een break-manoeuvre die de eigen uitlaat van de seeker wegdraait.
Flares beschermen tegen IR-geleide wapens — niet tegen radar- of SAL-geleide. Welke dreiging er aankomt is vaak niet zichtbaar (passieve seeker! § 9.7.2); daarom worden chaff en flares dikwijls samen in programma's uitgestoten. En overdag tegen moderne seekers geldt: één flare is een vraag, het pakket (flares + manoeuvre + DIRCM) is het antwoord.
Geavanceerde flares
Seekers leerden flares herkennen; flares leerden zich vermommen. De moderne seeker-discriminaties en de flare-antwoorden daarop:
| Seeker-discriminatie | Wat hij ziet bij een klassieke flare | Flare-antwoord |
|---|---|---|
| Two-color (twee IR-banden, § 6.2) | flare brandt veel "heter" (verhouding MWIR/LWIR wijkt af van een straalmotor) | spectraal aangepaste flares: mengsels die de spectrale verhouding van een motor nabootsen |
| Kinematische check | flare remt abrupt af en valt | aerodynamische/thrusted flares: vliegen even mee met het platform |
| Rise-time check | onnatuurlijk snelle intensiteitspiek | gedoseerde ontbranding, voorverwarmde elementen |
| Imaging seeker (§ 9.7.2) | puntbron vs. vliegtuig-sílhouet | grote/verdeelde flares, salvo's die het beeld vullen — en vooral: DIRCM (§ 11.9) |
Andere geavanceerde varianten:
- Covert/low-visibility flares: branden vooral in het IR en nauwelijks zichtbaar — geen vuurwerk dat de eigen positie aan iedereen toont (relevant voor transportvliegtuigen en helikopters bij nacht).
- Pyrophore (special material) decoys: folies/deeltjes die aan de lucht oxideren en een uitgestrekte, "koelere" warmtewolk vormen met een motorachtig spectrum.
- Programmeerbare dispensers: de countermeasures-computer kiest type, aantal en interval op basis van de dreiging (MAWS-classificatie) en de eigen kinematica — flares zijn munitie geworden met een vuurleidingsoplossing.
De rode draad is identiek aan § 11.7.2: elke discriminatie van de seeker is een meetbare aanname, elke flare-generatie valt één aanname aan. Tegen de nieuwste imaging seekers verschuift de hoofdrol van de flare naar gerichte energie: DIRCM.