Oprócz krzywizny (Horyzont radarowy) również blokuje go pole sama linia widzenia. Maskowanie terenu świadomie używa gór, wzgórz i dolin, aby trzymać się z dala od radaru wroga. Jest to jedna z najstarszych i najskuteczniejszych taktyk radarowych — i ma dwie formy.
Bezpośrednie maskowanie terenu
Teren jest całkowicie pomiędzy radar i cel: cel znajduje się w cieniu radaru za grzbietem. Nie ma linii widzenia, więc nie wykryto — niezależnie od mocy radarowej. Samolot myśliwski lub helikopter latający przez doliny i za plecami ("nap-of-the-earth") sprawia, że staje się dosłownie niewidoczny, dopóki nie przejdzie przez grzebień.
Pośrednie maskowanie terenu
Tutaj jest (częściowo) linia widzenia, ale cel "ukryty w bałaganie": latając bardzo nisko nad terenem echo celu zbiega się z silnym gruntowy bałagan ziemi otaczającej (Grunty gruntowe). Radar odbiera sygnał, ale nie może odróżnić celu od odbicia wzgórz, lasów i budynków — chyba że ma dobrą dyskryminację dopplerowską (Radar dopplerowski pulsu i ruchomy wskaźnik docelowy). Więc cel nie jest zablokowany przez teren, ale zamaskowany przez tło.
Bezpośrednie = brak linii wzroku (obszar zablokowany). Pośrednie = linia widzenia, ale echo topi się w gruncie. Przeciwko bezpośredni maskowanie tylko pomaga wysokości (radar pokładowy, AVACS); pośrednie maskowanie pomaga w przetwarzaniu pulsu dopplera, który wyciąga ruchome cele z nieruchomego bałaganu (Radar dopplerowski pulsu i ruchomy wskaźnik docelowy).