Μια αναχαίτιση λαμβάνει χώρα σε τρεις φάσεις, η καθεμία με τις δικές της ανάγκες καθοδήγησης:
- Φάση ενίσχυσης / εκτόξευσης: Ο κινητήρας καίγεται, ο πύραυλος επιταχύνει και ανεβαίνει μακριά από την πλατφόρμα. Συχνά δεν υπάρχει καλή διαγωγή: Ο πύραυλος πετάει ένα ασφαλές, προ-προγραμματισμένο προφίλ μέχρι να αναλάβει ο Αναζητητής ή ο σύνδεσμος δεδομένων.
- Φάση μεσοπορίου: Το μακρύ μεσαίο μέρος. Ο πύραυλος πετάει ενεργειακά αποδοτικά σε ένα προβλεπόμενο σημείο αναχαίτισης, που ελέγχεται από την αδρανειακή πλοήγηση με ενημερώσεις της ζεύξης δεδομένων του συστήματος ελέγχου πυρκαγιάς (" ο στόχος είναι τώρα εδώ"). Για πυραύλους μεγάλης εμβέλειας, αυτή είναι μακράν η μεγαλύτερη φάση.
- Τελική φάση: Η τελική φάση. Ο ίδιος ο αναζητητής τους παίρνει τον στόχο ("κατάκτηση" ή "lock-on") και στέλνει τον πύραυλο με μεγάλη ακρίβεια στο σημείο πρόσκρουσης ή έκρηξης. Οι επιδόσεις των αναζητητών, οι ελιγμοί στόχων και τα αντίμετρα μετρούν εδώ.
Οι σύγχρονοι πύραυλοι συνδυάζουν έτσι μεθόδους καθοδήγησης ανά φάση — Για παράδειγμα: αδρανειακός + datalink (midcourse) και ενεργός αναζητητής ραντάρ (terminal). Για τον στόχο, κάθε φάση μετάβασης σημαίνει αλλαγή στην απειλή και προειδοποίηση: Η μετάβαση σε ενεργό τερματικό homing ακούγεται στο RWR ως ένα νέο, πλησιάζοντας πομπό ("pitbull.